من که تسبیح نبودم تو مرا چرخاندی                 مشت بر مهره ی تنهایی من پیچاندی

مهر دستان تو دنبال دعایی می گشت               بارها دور زدی و ذهن مرا گرداندی

ذکرها گفتی و بر گفته خود خندیدی                  از همین نغمه ی تاریک مرا ترساندی

بر لبت نام خدا بود و خدا شاهد ماست               بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندی

دست ویرانگر تو عادت چرخاندن داشت               عادتت را به غلط چرخه ی ایمان خواندی

قلب صد پاره ی من دانه ی تسبیح نبود             تو ولی گشتی و این گمشده را لرزاندی

جمع کن: رشته ی ایمان دلم پاره شده ست       من که تسبیح نبودم تو چرا چرخاندی